Przy wykonywaniu części z blachy sam projekt kształtu nie przesądza jeszcze o sposobie jego uzyskania. Równie istotne są właściwości materiału, grubość arkusza, wielkość odkształcenia a także oczekiwania dotyczące dokładności. W współzależności od zastosowania można spotkać szczegóły o łatwych formach, niemniej jednak także części z głębokimi zagłębieniami, przetłoczeniami i powierzchniami o zmiennym kierunku.
Tak powstają elementy tłoczone wykorzystywane w różnorakich konstrukcjach i urządzeniach. Z praktycznego punktu widzenia istotne jest to, że materiał w trakcie formowania nie zachowuje się jak sztywna płytka. Rozciąga się, przesuwa i zmienia swoją grubość, a sposób tych modyfikacji zależy od konkretnego kształtu. Przy bardziej wymagających detalach niewłaściwe założenia przyjęte na początku mogą zatem powodować kłopoty dopiero na kolejnym etapie wykonywania części.
Dobór metalu ma bezpośredni wpływ na przebieg całej operacji. Różnorakie gatunki stali, aluminium czy innych stopów mają odmienne właściwości związane z rozciąganiem i odkształcaniem. Materiał, który bardzo dobrze sprawdza się przy płytkim formowaniu, nie musi zachowywać się w bardzo podobny sposób w trakcie wykonywania głębszych kształtów. W procesie zwanym jako tłoczenie metalu znaczenie ma także grubość blachy. Za duże odkształcenie na niewielkim obszarze może doprowadzić do miejscowego pocienienia, a następnie do pęknięcia. Z kolei przy odpowiednim rozłożeniu modyfikacji kształtu materiał może być formowany etapami. W praktyce właśnie dlatego niektóre detale wymagają kilku operacji zamiast jednej. Każdy kolejny stopień zmienia sposób, w jaki materiał reaguje na nacisk, dlatego kolejność poszczególnych czynności ma znaczenie dla końcowej geometrii.
Osobnego uwzględnienia wymagają narzędzia stosowane w trakcie kształtowania blachy. Ich powierzchnie robocze muszą odpowiadać przewidzianej geometrii, niemniej jednak równie ważne są wzajemne odległości i sposób prowadzenia materiału. Przy zbyt małym luzie może dojść do nadmiernego nacisku, jednak zbyt duża przestrzeń robocza może wpływać na dokładność formowania. W sytuacji elementów o otworach i wąskich fragmentach kłopotem bywa także lokalne osłabienie przekroju. Czasami detal wygląda właściwie bezpośrednio po zrealizowaniu, lecz w trakcie kolejnej operacji ujawniają się odkształcenia, których przedtem nie było widać. Z tego powodu kontrola nie zawsze ogranicza się do sprawdzenia kilku wymiarów. Przy bardziej złożonych częściach rozważa się również kształt powierzchni, położenie charakterystycznych punktów a także zachowanie detalu po zdjęciu go z narzędzia.
Na ostatnią postać części wpływa również to, co dzieje się po samym formowaniu. Element może wymagać dodatkowego gięcia, wykonania otworów, łączenia z innymi częściami albo obróbki powierzchniowej. O ile takie operacje nie zostaną uwzględnione wcześniej, mogą zmienić wymiary albo kształt uzyskany podczas tłoczenia. Znaczenie ma także sprężynowanie materiału, czyli częściowy powrót do wcześniejszej formy po usunięciu obciążenia. Jego wielkość zależy między innymi od rodzaju metalu, grubości a także geometrii detalu. W produkcji seryjnej dochodzi jeszcze zużycie narzędzi, które może stopniowo wpływać na wielokrotność wymiarów. Dlatego sposób wykonywania części z blachy jest związany nie tylko z samym momentem nacisku, lecz z całym przebiegiem obróbki, od przygotowania materiału i narzędzia aż po kontrolę gotowego elementu.
Warto zobaczyć: obróbka wibrościerna.